Op Weg naar de Toekomst
Linda Rose Smit
In alle gidsen die je leest wordt het verkeer in Cairo genoemd. Het zou druk, chaotisch en levensgevaarlijk zijn, volgens sommigen. Druk is het zeker, met 17 miljoen mensen in een gebied niet groter dan de Kop van Noord-Holland is het dringen natuurlijk. Maar gevaarlijk valt wel mee, er gebeuren wei...
Lees verder →
Regelmatig word ik hier aangesproken, oplettend lezertje. soms alleen met een welkom, maar ook wel eens gevolgd door meer. Soms een serieus gesprek, soms een aanleiding om dat leuke parfumwinkeltje om de hoek te bezoeken. Een zo’n winkeltje heeft die proppers zo’n beetje overal rond Tahrir, lijkt he...
Lees verder →
Na een dagje soppen in de keuken, waar de tegeltjes nu wel degelijk allemaal zeeblauw blijken te zijn, ook de bruine, tijd om de buurt weer eens te gaan verkennen, dit keer met geladen camera. De meeste gebouwen zijn duidelijk al een eeuw oud, maar een complex sprong er echt uit: fris in de verf, ru...
Lees verder →
Cairo is vol, overvol en per dag komen er ruim duizend inwoners bij. De mensen wonen in appartementen, ver van de begane grond, vaak zonder balkon en met weinig ruimte. Toch zijn er hier en daar parkjes, ook bij mij in de buurt. Een groot park, Merryland en een kleiner park waar ik langs loop op weg...
Lees verder →
Op deze eerste dag van het weekend op naar Koptisch Cairo. Denk niet dat het hier uitgestorven is op vrijdag, terwijl van de moskee de oproep tot gebed klinkt zijn er nog allerlei winkeltjes open en worden er nog druk boodschappen gedaan of kopjes thee gedronken. Maar rustiger op straat en in de met...
Lees verder →
Allemaal mooi natuurlijk, zo’n lekker terras, met drankjes hapjes en veel jongelui, maar dit is het gouden bovenlaagje van dit land, en het is flinterdun. Arm en rijk zit hier ver van elkaar af in inkomen, maar dicht bij elkaar in woonomgeving. zoals A me vertelde de bijeenkomst afgelopen zondag: de...
Lees verder →
Mijn enkel zorgde voor vertraging, dus vandaag, voor het weekend, tegen de muren op in de woonkamer van mijn flatje. Gele muren, die nu zacht glanzen na een goede schrobbeurt met Dettol. Zijn ze hier gek op. Er is een lamp die nog speciale aandacht vraagt, er is nog een gang en een slaapkamer te gaa...
Lees verder →
Geen afspraken vandaag, degene die min of meer in de pijplijn zat ging toch niet door. Druk, druk, druk. Dat gaf me de gelegenheid om lang rond te zwerven in Down Town, en wat op te zoeken waarover ik gelezen had in de gids. De binnenstad van Cairo is rond de vorige eeuwwisseling behoorlijk aangepak...
Lees verder →
Aan de bus heb ik mij nog niet gewaagd, maar de tram heb ik beleefd vandaag, oplettend lezertje. Er rijden er nog maar drie in Cairo, toevallig in mijn wijk. Ze zijn zo oud als de lijn zelf, en je moet geduld hebben. Gewend aan de metro die iedere zes minuten vertrekt ging ik vol vertrouwen zitten o...
Lees verder →
Nergens is de afstand tussen arm en rijk groter dan in ontwikkelingslanden. De meesten zijn arm, straatarm, er is een middenklasse die zich redt, en er is een toplaag voor wie de sky the limit is. Voor hen worden overal Malls gebouwd. Luxe, onafzienbare gebouwen, met airconditioning en alle winkels...
Lees verder →