Op Weg naar de Toekomst
Linda Rose Smit
Niet veel mensen snappen waar iik mee bezig ben, en zelf snap ik het geloof ook ook niet helemaal. Hoe het ook zij, ik zit weer eens in een buitenland. Tunis is voor drie maanden mijn thuis. Minder spannend dan toen ik vertrok naar Cairo, maar toch weer een uitdaging. Ik ben hier een paar weken gele...
Lees verder →
Help! Nog vier nachtjes slapen, dan vertrek ik weer voor drie maanden naar verre oorden. Nou ja, ver…Tunesië dit keer, dus het valt mee. Je denkt dat zo’n vertrek veel werk met zich mee brengt, en ik heb dan ook steeds het gevoel dat ik iets moet gaan doen, maar wat? Hoe vaker je vertrek, hoe meer r...
Lees verder →
Toevallige ontmoetingen, oplettend lezertje, ze kleuren je dag. Vorige week had ik er weer zo een. Met oud-collega S, tussen twee banen in Afghanistan uitpuffend in Amsterdam, dineerde ik aan de zomerse Brouwersgracht. Wij spraken over Irak, waar we samenwerkten, over het nieuwe werk in Afghanistan,...
Lees verder →
Vrijheid is niet vanzelfsprekend, en voor sommigen zelfs een vaag begrip. Als het goed is zijn jouw en mijn vrijheid geen concurrent van elkaar. Helaas zien we dat het niet altijd goed is, dat de vrijheid van de een de beperking van de ander is. In de landen van de Arabische Lente, onder de dictatur...
Lees verder →
Ik volg zo veel mogelijk het nieuws in het Midden-Oosten, ik volg veel bloggers en tweeps en krijg zo van alles binnen. Teksten, nieuws en beelden, foto’s en filmpjes van mensen ter plaatse. De laatste tijd dus veel beelden uit Syrie. U ziet het ook op televisie, het gaat daar niet goed, in de burge...
Lees verder →
Het heen en weer vandaag. Eerst weer een hotel kamer uit, een eerlijke taxichauffeur zoeken en naar kantoor. Daar wachten op de project manager die helaas na enig wachten verhinderd bleek naar kantoor te komen. Bagage overgepakt, chauffeur opgetrommeld en naar haar huis adres. Daar informatie uitgew...
Lees verder →
Ze leiden ons het huis rond. Kijk hier, en hier en hier, en deze muur, en deze. Ook de keuken, kijk maar. Alle muren, dikke scheuren, door en door. Schade door de beschietingen op dit gebied. De huizen liggen op dezelfde heuvel als het jeugdhuis, waar de vluchteingen onderdak hadden. Met kleiner en...
Lees verder →
In de vallende schemering zit ik aan een lange tafel, gedekt voor veel mensen. De tafelkleedjes geïmproviseerd en divers. Glazen, kommen en borden van veel lokale patronen. L’ban, sap, water; schotels met dadels, salade, schalen met fruit. Het was een korte heftige week, maar veel ontmoetingen, veel...
Lees verder →
Ze doemen weer op in mijn gedachten. Het geluid van rolkoffertjes over plaveisel en een zwijgende, eindeloze stoet mannen die lopend de grens over gaan, de veiligheid tegemoet. Dat waren de beelden die de wereld over gingen tijdens de hevige gevechten in Libië vorig jaar. Begonnen als een kleine str...
Lees verder →
Ik lig languit, met mijn handen onder mijn hoofd. Boven mij een stralend blauwe hemel met hier en daar een wolkje voor het schilderachtig effect. Links dobbert een palmboom voorbij. Of liever, ik dobber voorbij, die palmboom staat aan de rand van hte zwembad. Ja, u leest eht goed, oplettend lezertje...
Lees verder →