Op Weg naar de Toekomst
Linda Rose Smit
Nog één keer de wandeling over het natte zand naar het duikcentrum waar ik mijn spullen, inmiddels droog, verzamel tot een handzame bundel en nog wat bekers thee wegwerk; in afwachting van L. die er op rekende er tussen half negen en negen te zijn. Om twintig voor tien komt hij aan, tekent mijn logb...
Lees verder →
Maar helaas, het houdt wel op natuurlijk. Dus donderdag de laatste duikdag. We doen nog een keer Lighthouse, en na weer een luie lunch aan de boulevard gaat het naar Islands, met een ander profiel dit keer. Er ontbreekt niet veel op het lijstje ‘wat willen we zien onderwater’. Maar toch ben ik blij...
Lees verder →
De adrenaline komt mijn oren nog uit als ik dit schrijf, het is inmiddels half twaalf, zo laat maak ik het hier niet vaak. Maar vandaag (25) was dan de lang gehoopte nachtduik. Op een plek waar normaal geen nachtduiken voorkomen, men beperkt zich tegenwoordig om allerlei redenen tot huisriffen. Na e...
Lees verder →
We waren aan de late kant vandaag, in verband met het tij. Maar toch zo’n beetje de eerste op The Rock, waar onze hangout was vandaag. De zee blak als een spiegel, de kamelen nog leeg, op hun (soms zeer jonge) bedoeïenen berijders na. Nog geen bussen, geen quads, geen zwemmers hier. Het beloofde een...
Lees verder →
De temperatuur loopt hier op, ook nu de brandende wind is gaan liggen. Een heel goede dag om op een boot door te brengen. Er zijn drie manieren van duiken: vanaf de kant, vanaf een dagboot en vanaf een live-aboard. Dat laatste is het mooiste, maar alle waar is naar zijn geld. De dagboten komen ook i...
Lees verder →
Wat doet een mens zo’n hele dag als hij of zij duikt? Voorheen bestonden mijn duikdagen uit tenminste drie duiken per dag, maar dit jaar heb ik besloten het heel kalm aan te doen. Twee weken lang twee, af en toe drie duiken per dag. Dat houdt in dat de wekker hier om kwart voor zeven gaat. Met een b...
Lees verder →
We zitten hier aan de rand van de woestijn, veel regen valt hier gewoonlijk niet. En de laatste jaren nog minden. Toch wil men hier groen, vooral om de hotels. In het mijne bijvoorbeeld zijn er voorbij de toegangspoort grasvelden, midden, links en rechts. Ze worden omzoomd door geknipte hagen. Af en...
Lees verder →
Vandaag doken we twee keer vanaf Lighthouse, een keer naar links, een keer naar rechts. Tussendoor een lange luie rustpauze. Dat gaf mij de kans te genieten van alles wat zich op deze vrije vrijdag op de boulevard afspeelde. Dahab was ooit een vissers-bedoeienen plaatsje. Met de komst van het scubad...
Lees verder →
Het is half twee in de middag, de temperatuur is 27 graden, ik sta rechtop en vrijwel bewegingsloos. Voor mij, op een paar meter afstand, is een schildpad bezig met zijn lunch. Hij is een meter of zo groot en groen. We bevinden ons allebei op 25 meter onder water. Straks moet hij naar boven voor luc...
Lees verder →
Vaak wordt mij gevraagd: je reist alleen? Met opgetrokken wenkbrauwen en veel verbazing. Mijn antwoord is dan dat er nog 300 mensen in het vliegtuig zaten, maar dat stelt lang niet iedereen gerust. Voor diegenen die denken dat het eng, gevaarlijk of zielig is: Iedereen in het duikcentrum weet wie ik...
Lees verder →