Op Weg naar de Toekomst
Linda Rose Smit
2 reacties
Ja, oplettend lezertje, ook hier wordt het WK goed gevolgd. Nou ja, de Amerikanen snappen er niet veel van, behalve als ze buiten de VS geboren zijn (die hebben we hier ook), maar de Britten en andere buitenlanders lusten er wel pap van. En de Irakezen toch wel. Ze weten precies wie wie is en waar h...
Lees verder →
De afgelopen jaren heb ik voornamelijk gevuld met overleggen en hier gaat het ook al aardig die kant op. Vanmorgen een laptop die dienst weigerde dus kwam de eerste “meeting ” mij goed uit. Afdeling organisatie ontwikkeling (OD) en afdeling monitoring wilden voor een van de provincies een oplossing...
Lees verder →
Je kunt mij achter een muur en een rol prikkeldraad zetten, maar ik blijf nieuwsgierig naar wat er aan de andere kant gebeurt. Dus sta ik op mijn vrije dag 's morgens vroeg op het dak te kijken naar wat er om me heen gebeurt. En dat lijtk niet veel, op zo'n vroege vrije dag, maar je moet goed alle k...
Lees verder →
Het sociale leven op deze compound is nog niet erg ontwikkeld, er hebben hier een hele tijd geen expats gezeten. De PSD jongens zoeken elkaar wel geregeld op, maar doen dat niet in de gemeenschappelijke ruimte. De expats, waar er nu veel van weg zijn, zitten vrijwel nooit in die gemeenschappelijke r...
Lees verder →
1 reactie
Vanavond komen de nieuwe apparaten voor de gym. Ja, work out, dat is een groot gebeuren hier in de compounds. En ze hebben zulke gyms overal. Wij hebben er nu twee. Een openlucht gym waar vooral gewichten worden geheven door de PSD-ers. En een nu net opgeknapt gebouwtje, (nou ja gebouwtje, het zijn...
Lees verder →
Niet alleen expats heb ik als collega’s. Het echte werk wordt gedaan door Irakezen. En terecht, dit is hun land, zij blijven als wij al lang en breed naar de volgende uitdaging onderweg zijn. De meesten zijn zeer hoog opgeleid en weten precies waar ze het over hebben. Ik zit nu op de afdeling budget...
Lees verder →
Bij het afscheid van mijn werk en van mijn Nederlandse omgeving, kreeg ik allerlei leuke cadeautjes. Een ervan bevatte ook een klein potje pindakaas. Inde veronderstelling dat dat niet te krijgen was in Irak, en wat moet een Hollander zonder pindakaas, drop, hagelslag en zware shag. Dan kunnen we ni...
Lees verder →
Wat zien ik? Stof. Het kondigde zich gisteravond al aan, maar zette vandaag lekker door. Een stofnevel. Niet te verwarren met de zandstormen die je in films als Laurence of Arabia wel ziet. Daar heeft het niks van. Hier zullen wij niet samen met onze kamelen of toyota landcruisers onder begraven wor...
Lees verder →
1 reactie
Heb je nog een beetje ontspanning daar? Een vraag van een oplettend lezertje. Nou, dat valt mee. Ieder feestje moet je zelf maken in het leven, dat geldt zeker voor het beperkte leven dat wij hier hebben. Overigens vind ik het zeer vergelijkbaar met dat aan boord van een schip, met dien verstande da...
Lees verder →
Toen ik gistermorgen naar het kantoorgebouw liep, door de poort van inner naar outer compound, realiseerde ik me volop dat ik in een beveiligde omgeving liep. Wachttorens met gewapende bewakers, muren met scheermesdraad, gewapende bewakers bij je aan tafel. Voor de oppervlakkige beschouwer niet veel...
Lees verder →