Neve Shalom/Wahat al Salaam, dag 1, 4 mei 2022
6 reacties
Ik zit op een bankje in een kamer met oranje gordijnen. De deur naar het kleine terras staat open. Het gekoer van de palmduifjes brengt me terug naar Irak. Verder tjilpt, piept en koert er nog van alles. Er blaten ergens wat ik vermoed dat geiten zijn. In de tuin ruist een palmboom onder de lichtbedekte hemel. De temperatuur is aangenaam, de zon zakt langzaam naar het westen.
Wat vanmorgen in alle vroegte begon in Julianadorp eindigt in een bijzonder dorpje op een heuvel in Israel, tussen Tel Aviv en Jerusalem. De reis, met alleen handbagage maar ook met krukken en een rugzak. Ze zijn lastig die krukken, want je hebt steeds je handen vol. Maar op alle drie de vliegvelden waar ik vandaag was waren mensen die hielpen, kreeg ik voorrang, mocht ik met de lift, of een kortere route.
Na een TesttoGo op Ben Goerion Airport stond er iemand van het dorp op mij te wachten.Terwijl zij onder het rijden een zoommeeting hield, deed ik mijn eerste indrukken op.
Veel vlaggen vandaag, aan de vooravond van de onafhankelijkheid van de staat Israël. Vele auto’s en buggies versierd. In de steden zijn vieringen en herdenkingen. In dit dorp is voor tenminste de helft van de inwoners die onafhankelijkheid een drama gebleken, voor hen is er niets te vieren.
Als ik na mijn maaltijd, geschikt voor een klein gezin, het bericht krijg dat de test negatief is, loop ik nog een keer de heuvel op naar de lobby, langs de inmiddels donkere kronkelweggetjes. De bloesems geuren, er staan hier ongekende bomen. de deelnemers aan de conferentie waarvoor ik hier ben druppelen binnen. Sommigen vandaag, anderen komen morgen.
Ik zie uit naar een boeiende week.