NBU 33, Rijbewijs part two
10 reacties
Terwijl op CNN Mueller aan zijn verklaring begint, stap ik in de auto van mijn gastheer om mijn examen te gaan doen. Onderweg goed opletten of ik doe wat er van me verwacht wordt. Een half uur te vroeg ben ik op het opgegeven adres, waar op de grote dode kakkerlak voor de deur na, niemand is. Even bellen maar. Later blijkt dat de examinator een verkeerde tijd op had gekregen en hij maar net op tijd kwam. Goed dat ik gebeld heb dus. Ik breng het half uur zoet met even een wandelingetje terwijl ik nog een telefoontje pleeg. De weg waaraan het kantoor ligt, buiten de loop, is populair bij allerlei restaurants, niet alleen fastfood. Ook veel seafood is in de aanbieding. Ik loop even de tweedehands winkel binnen hier, maar zie toch af van de aanschaf van een paarse avondjurk of een doctorsgewaad met groene strepen, kennelijk nooit gedragen. Gezakt?
De examinator is een vriendelijke jongeman, alles is erop gericht mij op mijn gemak te stellen, het feit dat ik een buitenlander ben helpt erg. Hij is zelf niet alleen door het hele land geweest maar ook erbuiten. Getrouwd met een Vietnamese, staat Europa op zijn verlanglijstje. Hij wil weten wat ik het meest opvallend vind, en babbelt tijdens het afrijden rustig door. Veel fout doen kan ik eigenlijk niet, een flink blokje om en vijftien minuten laten gaat er wat in de verzegelde enveloppe: de uitslag. Volgens de examinator ben ik geslaagd. Dus nu even op CNN de fallout van Muellers verklaring kijken en dan straks weer op weg voor het laatste hoofdstuk van het rijbewijs. Dan nog even kijken of de back-up camera past (de geek van geek squad dacht van niet) en dan Monster inrichten met alles wat ik er uit heb gesleept.
Allemaal gelukt! Ik heb een papieren rijbewijs, het kaartje komt over een paar weken. Ik heb een kleuren backup camera en weet nu wat er achter mij gebeurt als ik die kant uit ga. We eten nog een keer samen, dit maal bij Al Addin, met veel jong publiek. Er is een koelbox op wielen voor mij klaargezet en de waterslang ligt klaar.
Afscheid nemen is lastig, met zo’n vriendelijke gastheer, maar het Westen roept