Bagdhad is burning

A was met gezin een weekje op familiebezoek in Bagdad, een stad waar hij ook hoopt te gaan werken. Een verlies voor ons. Vandaag was hij er weer, vrolijk lachend als altijd kwam hij ons aan de ontbijttafel een handje geven. We vroegen vrolijk terug: “En, hoe was het in Bagdad?” Zijn prompte antwoord: “Baghdad is burning”. Zijn familie woont in de wijk Kerada, dezelfde wijk waar de gijzeling in de kerk zo dramatisch slecht af liep. Bij hem in de buurt dus, en negen uur lang leefde ze mee met de gijzeling. Daarna treurden ze mee met de nabestaanden. De reeks aanslagen een paar dagen later was verder weg in de stad, daar heeft hij fysiek niets van gemerkt. Maar zijn antwoord sprak boekdelen. Het weekje Bagdad was drie dagen leuk, tot zondag dus.

Onze COP stuur ons wekelijks een brief, “L’s bullets”. Vol informatie die van belang is. Afgelopen zondag kregen wij een link naar een stukje in een krant dat zeer optimistisch van toon was. Strekking van het verhaal: we zijn er nog niet maar het begint er op te lijken, of we zijn in ieder geval op de goede weg. Maar goed, dat stuk was dus van voor zondag. Vandaag kreeg ik via een andere route deze link binnen, met een heel andere toon. Die van wanhoop, woede en verdriet. Tussen zondag en vandaag zitten vier dagen en vele tientallen doden en honderden gewonden.